Utrzymanie plazmy w polu 3D
Stellarator wytwarza podstawowy skręt linii pola za pomocą zewnętrznych cewek. Nie wymaga do tego dużego prądu toroidalnego w plazmie. Prądy powstające w samej plazmie mogą jednak modyfikować równowagę. [1]
Geometria ukryta pod obudową
Przekrój pokazuje cewki, komorę plazmową, instalację helową i konstrukcję nośną. Różowy obszar przedstawia plazmę; to wizualizacja budowy urządzenia, nie fotografia wyładowania. Ilustracja: T. Klinger i in. / Wendelstein 7-X Team · źródło · CC BY 3.0. Oryginalna ilustracja bez zmian, podpisy angielskie.
Wendelstein 7-X
Eksperyment w Greifswaldzie (Niemcy, Instytut Fizyki Plazmy im. Maxa Plancka) badający transport energii, równowagę i długie wyładowania w zoptymalizowanym polu magnetycznym.
- Nadprzewodzące cewki
- 50 + 20
- niepłaskie + płaskie
- Powtarzalne okresy pola
- 5
- Docelowa długość wyładowania
- 30 min
- cel projektowy
Urządzenie badawcze, bez produkcji prądu. Dane konstrukcyjne: IPP [6], okresowość pola: [2]. Karta urządzenia IPP (PDF)
Powierzchnie i skręt pola
Transformata rotacyjna opisuje średnią liczbę obiegów linii pola wokół przekroju torusa na jeden obieg wzdłuż torusa. Zagnieżdżone powierzchnie nie są gwarantowane: mogą wystąpić wyspy magnetyczne i obszary chaotyczne. [10] Formalny opis znajdziesz w dziale Współrzędne Boozera.
Transport neoklasyczny
W7-X zoptymalizowano pod kątem ograniczenia strat neoklasycznych, wynikających ze zderzeń i dryfów w niejednorodnym polu. Turbulencja pozostaje osobnym wyzwaniem. [2] Teoria tej optymalizacji jest opisana w działach Omnigeniczność i Optymalizacja quasi-izodynamiczna.
Brzeg plazmy i dywertor
Dywertor kieruje strumienie cząstek i ciepła na przeznaczone do tego powierzchnie. Stabilny, chłodzony brzeg plazmy jest równie ważny dla długiej pracy jak dobre utrzymanie w rdzeniu. [3]
Praca w stanie ustalonym
Mniejsza zależność od dużego prądu w plazmie ułatwia drogę do stanu ustalonego i usuwa główny mechanizm gwałtownych zerwań tego prądu. Nie usuwa wszystkich niestabilności. [1]
