Fuzja jądrowa w gorącej plazmie

Fuzja łączy lekkie jądra atomowe w cięższe. Energia reakcji wynika z różnicy mas spoczynkowych: E=Δmc2E = \Delta m c^2. Plazma to środowisko tej reakcji: gaz, w którym elektrony oddzieliły się od jąder. [9]

Przykładowa reakcja: deuter + tryt

2H+3H  ⟶  4He+n+17,6 MeV{}^{2}\mathrm{H} + {}^{3}\mathrm{H} \;\longrightarrow\; {}^{4}\mathrm{He} + n + 17{,}6\ \mathrm{MeV}

Około 80% energii zabiera neutron, a 20% jądro helu, które może dalej ogrzewać plazmę. To reakcja rozważana dla elektrowni D–T. W7-X nie jest urządzeniem do spalania paliwa D–T. [6] [9]

Temperatura i reakcje

Dla paliwa D–T istotny jest zakres temperatur rzędu 100–150 mln K. Szybkość reakcji zależy od gęstości paliwa i reaktywności uśrednionej po rozkładzie prędkości jąder. [9]

Utrzymanie magnetyczne

Pole magnetyczne kieruje ruchem naładowanych cząstek. Skręcone linie pola i odpowiednia geometria ograniczają ich ucieczkę z plazmy. [1]

Konwersja energii

W przyszłej elektrowni energia neutronów ogrzeje płaszcz otaczający plazmę. Obieg cieplny zasili turbinę i generator. [9]

Trzy poziomy opisu plazmy

Fizykę plazmy opisuje się na trzech poziomach szczegółowości, od pojedynczej cząstki do płynu przewodzącego. [10]

1. Ruch cząstki. Siła Lorentza wiąże ruch ładunku qq z polami E\mathbf{E} i B\mathbf{B}:

F=q(E+v×B).\mathbf{F} = q\left(\mathbf{E} + \mathbf{v} \times \mathbf{B}\right).

Pole magnetyczne zakrzywia tor, lecz samo nie wykonuje pracy nad cząstką. To nierelatywistyczny opis pojedynczej cząstki.

2. Ruch uśredniony. Promień Larmora

ρL=mv⊥∣q∣B\rho_L = \frac{m v_\perp}{|q| B}

określa skalę wirowania. Gdy jest mały względem skali zmian pola, można śledzić środek tego ruchu (centrum prowadzące) i jego dryfy. Tu mm oznacza masę, a v⊥v_\perp prędkość prostopadłą do pola. Na tym poziomie opisu powstaje teoria omnigeniczności.

3. Równowaga MHD. Gradient ciśnienia pp równoważy siłę magnetyczną związaną z gęstością prądu j\mathbf{j}:

∇p=j×B.\nabla p = \mathbf{j} \times \mathbf{B}.

Pomijamy tu przepływ i przyjmujemy izotropowe ciśnienie. Istnienie równowagi nie dowodzi jej stabilności. Więcej w dziale Równowaga MHD i granice β.